DiARuN

ความจริงก็กลับมาตั้งหลายวันแล้ว

แต่ยุ่งอ่ะ ไหนจะแลปไหนจะชมรม  ไม่เข้าใจตัวองเหมือนกัน ทีั้งๆที่รู้ตัวว่าไม่รอดแน่

แต่ก็  ตัดใจทิ้งไม่ได้สักอย่าง 

อันโน้นก็รัก อันนี้ก็อยากทำ

ตอนขึ้นรถมาเชียงราย

ตั้งใจมากว่าจะต้องคุยกับคนที่นั่งข้างๆให้ไ้ด้

แต่พอรถออก เบาะข้างๆว่าง  ไม่มีคนนั่ง  แป่ววววว

หลับไปซักพัก  ถึงนครสวรรค์   มีคนขึ้นแล้วๆๆๆ

นั่งข้างๆเราด้วย เป็นผู้หญิง อ่าๆ

ทำใจแปปนึง แล้วก็จะหันไปชวนคุย

ในหัวก็คิดมากมายเลยนะ ว่าจะเริ่มยังไงดี

"ลงไหนเหรอคะ"  เป็นประโยคที่คิดว่าคงพูดออกที่สุดแล้ว

หันหน้าไปจะถาม ... แล้วก็หันกลับ

...ไม่กล้าว่ะ...

ลองอีกรอบ   เหมือนเดิมเป๊ะ

...กล้าๆหน่อยสิว้า...

ปลุกใจตัวเองอยู่สองสามรอบ

คือ ไม่ถนัดในการเริ่มบทสนทนากับคนแปลกหน้าเลย  ไม่กล้าสร้างความสัมพันธ์

มันเป็นความท้าทายอย่างนึงนะ  อยากลองดู

คิดว่าถ้าครั้งแรกได้  ครั้งต่อไปจะง่ายขึ้น

ลองรอบที่สาม  แล้วก็...

แป่ววววววววววววววววววววว

และทันใดนั้น

"เรียนคอสเหรอ"

ตกใจและอึ้งไปพักนึง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขารอคำตอบอยู่

"อ้ะ ฮื่อๆ ใช่" ที่แท้ก็เด็กแม่ฟ้าเหมือนกัน

เขาถามเพราะเห็นเราใส่เสื้อสำนักมั้ง  แต่รู้สึกดีนะที่เขาถาม อย่างน้อยเราก็ได้พูด

คงเห็นเราอ้ำๆอึ้งๆ จะพูดก็ไม่พูดมาสักพักแล้วมั้ง ถึงได้ถาม

จากนั้นก็คุยกันอีกสองสามประโยค แล้วก็เงียบฉี่...

บอกแล้วว่าไม่ถนัดเรื่องชวนคุย

ลงจากรถ ส่งยิ้มลาพอเป็นพิธี  แล้วก็ทางใครทางมัน

จนเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว เจอกันที่ไนท์บาซาร์

เราเห็นแล้วยืนนิ่งเลย อ้าปากจะทัก  แต่ทักไม่ออก  เพราะวันนั้นไม่ได้ถามชื่ออ่ะ

แล้วเค้าก็หันมาเห็นเรา แล้วก็ทัก "อ้าว มาเที่ยวเหรอ"

จำได้ด้วย  รู้สึกดีจัง

แปลกอยู่อย่าง อยู่ที่ม. ไม่เคยเจอ ดันไปเจอกันที่ไนท์